15 augustus 2025
In Nederland kan je dit niet maken, maar daar ben ik niet. Ik stap af van mijn scootertaxi. Het is een tropische 28 °C en ik ben in Hoi An, Vietnam. Ik loop de winkel van Style Motorbikes binnen. In mijn nektas zitten mijn internationale rijbewijs, Nederlands rijbewijs, paspoort, allerlei documenten en pasjes, en contant geld. Uiteindelijk blijkt alleen dat laatste relevant. Meer heb je in Vietnam niet nodig om een motor te huren. Logisch ook, want wat een fiets is voor een Nederlander is een scooter of motor voor de Vietnamees. En gelukkig maar, want een motorrijbewijs heb ik niet en de drie weken die daarop volgden — waarin ik door Vietnam tourde — waren een van de mooiste ooit.
Drie weken lang trek ik noordwaarts: vanaf het eeuwenoude Hoi An langs Da Nang en over de Hai Van Pass naar de keizerlijke stad Hue. Over de Ho Chi Minh Trail langs de grens met Laos, brandstof in waterflessen achterop. Wachtend voor de gesloten hekken van uitgestorven ogende tankstations. Slapen in afgelegen hostels, waar de kip vlak voorafgaand aan het avondeten nog vlug geslacht wordt. Verder naar het noorden: snelwegen vol loeiende trucks, verdwalen richting Ta Xua zonder navigatie, en een kat-en-muis spel met de politie tijdens de Ha Giang Loop.
Het mag geen verrassing zijn dat hier het zaadje geplant werd: zodra ik terug in Nederland was, zou ik mijn motorrijbewijs halen en dit nog véél-en-véél vaker doen. Constant. Toch duurde het anderhalf jaar voordat ik, na mijn eerste (illegale) motorritten in Vietnam, in Nederland (legaal) op een motor zat.
Na maanden van excuses — te duur, te druk, niet het juiste moment — bleek de oplossing voor het getwijfel simpel: gewoon doen. Een proefles is tenslotte zo geboekt. Niet te veel nadenken, maar Doe Iets Nieuws. De dag voor mijn eerste rit had ik nog een borrel, maar ik hield me rustig; brak sturen op dag één leek me geen goed idee.
Uiteindelijk had het allemaal niks uitgemaakt; of ik nou zonder slaap, brak of gestresst op de motor stapte. Want zodra ik de helm opzette, plaatsnam op de motor en de eerste meters reed, nam een gezond vleugje adrenaline het over en zat ik in de flow.
Dit keer geen uitgestrekte rijstvelden, maar een parkeerplaats. Geen duizenden kilometers van huis, maar vijf kilometer verder. En in plaats van een lichte motor met 130 cc, had ik ineens een met vier keer zoveel vermogen. Gelukkig was mijn uitrusting er ook op vooruit gegaan: het nep-North Face-jasje en korte broek hadden plaatsgemaakt voor een motorpak, de sneakers voor stevige laarzen.
Zigzaggend om pionnen heen rijden is niet veel anders dan het ontwijken van overstekende honden en kippen. Het schakelen ging vanzelf, de koppeling was nieuw maar logisch. Alleen het sturen was íets anders: door de zwaardere motor val je makkelijker om als je langzaam gaat.
Motor aan, koppeling op laten komen, gas rond 2000 toeren houden, snelheid constant houden, rondjes sturen, gas geven, schakelen, gas geven, remmen, schakelen, kijken, sturen en de belangrijkste tip van de instructeur: vooral niet (teveel) nadenken. Dat zeldzame gevoel van volledig in het moment zijn kwam weer helemaal terug. Dezelfde geur, hetzelfde geluid en hetzelfde gevoel van vrijheid.
Na de les voelde ik me top: hoofd leeg, energiek. Een groot contrast met de dagen ervoor. Een paar uur eerder sleepte ik me nog door de dag: moe, stijve spieren, het gevoel vast te zitten in een sleur. Nu, drie lesuren later, staat het AVB-examen gepland. Een nieuwe hobby geboren. En als het op motorrijden aankomt, veel geleerd. Maar ook ontleerd; wat in Vietnam wél kan op een motor van 130 cc, kan in Nederland niet op een van 550.
Ik dacht dat ik weer moest reizen voor dat gevoel: in het moment zijn, pure focus. Maar het bleek dichterbij dan ik dacht. Alles wat nodig was, was een fietsritje naar een lege parkeerplaats om de hoek, waar pionnen gaten in het wegdek en overstekende kippen vervangen.
Soms maken je twijfels het moeilijk, maar het echte avontuur… ligt vaak gewoon naast de deur.
